پرتاب سنگ به اتوبوس گوگل (چگونه رشد به دشمن رفاه تبدیل می‌شود)

در چشم‌انداز کسب‌وکار دیجیتال، رویکردهایی بهتر برای دست‌یابی به موفقیت وجود دارد. اگر بتوانیم از اعتیاد به رشد رها شویم، این ظرفیت را داریم که به سمت نظامی اقتصادی حرکت کنیم که اجرایی‌تر و حتی دلسوزانه‌تر است و جریان پول را به انباشت آن ترجیح می‌دهد و به افراد به‌خاطر ایجاپ سود پاداش می دهد، نه صرفا استخراج آن. اما ایتدا باید وضعیت کنونی‌مان و ناپایداری و ناامنی‌ای را که بسیاری از ما تلاش می‌کنیم تحت سلطه‌ی آن ها عمل کنیم، بپذیریم و به آن رسیدگی کنیم. برای بسیاری از ما نظام کنونی، با وجود پیچیدگی، بهتر از هیچ است و تغییر آن به نظامی که باید در آن سود واقعی خلق کنیم، ترسناک است. بیشتر مردم از نظر فرهنگی توانایی خلاقانه‌ای برای راه‌اندازی کسب‌وکاری تازه، برنامه‌نویسی تازه برای یک اپلیکیشن آیفون، یا پرورش سیب‌زمینی شیرین طبیعی را ندارد. ما در اتاقک‌هایی با مدیریت صفحات گسترده، محاسبه‌ی اهداف فروش و صرف هزینه‌های تبلیغاتی - یا در فروشگاه‌های خرده‌فروشی، کف کارخانه‌ها و انبارها - کار می‌کنیم و در آن‌ها کارهایی را انجام می‌دهیم که بیرون از حوزه‌ی آن شرکت هیچ کاربرد یا ارزشی ندارند. ما تنها برای این مبارزه می‌کنیم که شاغل بمانیم، وام‌های‌مان را پرداخت کنیم، برای دانشگاه فرزندان‌مان پس‌انداز کنیم و مطمئن شویم چیزی برای دوران بازنشستگی داشته باشیم و با وجود رونق دیجیتال، یا شاید هم به دلیل آن، انجام هر یک از این کارها مدام دشوارتر می‌شود. راه رسیدن به فردایی بهتر باید ابتدا امروز را برای ما آسان‌تر کند. ما باید گام‌های کوچک کاربردی برداریم...